Informatie over kruid malrove

Malrove, Marrubium vulgare

Beschrijving over malrove

Winterharde vast plant die 30 to 60 hoog wordt en witviltig behaard is. Aan de vierkante stengel groeien sterk gerimpelde eironde bladeren.
Van juni tot oktober bloeien witte lipbloemen die in kransen in de bladoksels staan. De vruchtjes rijpen in de herfst. Het zijn onbehaarde zaadhuisjes die naar muskus ruiken. Het kruid malrove (in het latijns Marrubium vulgare) komt uit de kruidenfamilie lipbloemenfamilie (Labiatae). Malrove komt ook voor onder de naam: appelkruid, longkruid, witte andoorn.

Waar wordt malrove gevonden?

In Nederland sporadisch in het wild op zandgrond.

Oorsprong malrove

Centraal-Azië en Europa.

Hoe kun je malrove kweken?

Vermeerderen door zaaien of stekken. Op arme grond gaat dit zeer makkelijk.

Bewaren van malrove

Zodra de plant gaat bloeien de bladeren en bloemtoppen oogsten en drogen.

Eigenschappen van malrove

De bladeren ruiken naar tijm, smaken erg bitter en worden als geneeskruid gebruikt. Ze bevatten galzuur, etherische olie en marrubine.

Toepassing malrove

Medicinale werking van malrove

Malrovebladeren hebben een sterk antiseptische werking. Verwerkt in een lotion worden ze gebruikt om bepaalde vormen van huiduitslag te genezen.
Een decoct (afkooksel) van een handjevol bladeren, 20 minuten gekookt in 1 liter water, is een goed middel om een wond mee te wassen.
Eenzelfde verhouding van bladeren in kokend water als infuus is een goed slijmafdrijvend middel (expectorans) in geval van hoest, bronchitis en ook astma.
Kauwen op een schoon blad helpt tegen tand- of kiespijn.
In geval van mond-, tandvlees- of keelontsteking kan men het bovengenoemd infuus als gordeldrank gebruiken.